ਇਸ਼੍ਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਡੀਂ ਲਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਤਾਂਘ ਸਜਨ੍ ਦੀ ਰਹਿਂਦੀ,ਖੁਲੇ ਰਹਿਨ ਨੈਨਾਂ ਦੇ ਕੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਨੀਂਦ ਨਾਂ ਪੈਂਦੀ!

ਜਾਨ ਵਾਲੀਏ ਚਲੀ ਜਾ, ਪਰ ਗੁਨਾਹ ਮੇਰਾ ਦਸ੍ ਜਾ!

ਜਿਹੜਾ ਦੂਰ ਤੈਥੌਂ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਮੇਨੂਂ ਦਸ੍ ਜਾ!

ਨਹੀਂ ਮੁਮਕਿਨ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਜਿਂਦਗੀ ਚਲਾ ਲਵਾਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਕਟ੍ ਸਕਾਂ ਜਿਂਦਗੀ, ਉਹ ਚਾਅ ਮੇਨੂਂ ਦਸ੍ ਜਾ!

ਜਿਂਦਗੀ ਨੂਂ ਛਡ੍ ਜਦ੍ ਪਿਆਰ ਤੈਨੂਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਫ਼ਿਰ ਕਿਵੇਂ ਹੁਣ ਜਿਂਦਗੀ ਮਨਾਂਵਾ ਮੇਨੂਂ ਦਸ੍ ਜਾ!

ਹਸਨਾ ਉਹਨਾ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ,ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਅਨਦਾਜਾ ਲਾ ਬੈਠੇ!ਓਹ ਹਸਦੇ ਹਸਦੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ,ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਨਾ ਆਪ ਗੁਆ ਬੇਠੇ!!!
ਮੈਂ ਹਾਲ ਓਹਨਾ ਦਾ ਪੁਛ੍ ਬੇਠਾ...ਚੁਪ ਕਰਕੇ ਕੋਲੋਂ ਲਂਘ ਗੇ ਨੇ

ਮੇਰੀ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਾਤ ਗ ਈ...ਕੇ ਰੁਸ ਗ ਏ ਨੇ ਕੇ ਸਂਗ ਗ ਏ ਨੇ...
ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਵਨ

ਤੇਰੀ ਬੁਕਲ ਵਿਚ ਰਖ ਕੇ ਸਿਰ ਮੁਕ੍ ਜਾਵਨ

ਹਂਝੂ ਬਨ੍ ਕੇ ਡਿਗਨ ਟੇਰਿਆਂ ਅਖਾਂ ਦੇ ਤੇਰੇ ਬੁਲਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸੁਕ੍ ਜਾਵਨ੍ ...

ਹਂਝੁਆਂ ਦੇ ਸਾਗਰਾਂ ਚ੍ ਜਿਂਦਗੀ ਦੀ ਬੇੜੀ ਏ !ਦਿਸੇ ਨਾ ਕਿਨਾਰਾ ਮੋਤ ਆਪ ਹੀ ਸਹੇੜੀ ਏ !